CIVILICA We Respect the Science
(ناشر تخصصی کنفرانسهای کشور / شماره مجوز انتشارات از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی: ۸۹۷۱)

تأثیر دیکلسیم فسفات دیهیدرات(براشیت) بر تخری بپذیری بیوسرامیک کلسی مفسفاتی متخلخل در محلول شبیه سازی شده با محیط بدن (SBF)

عنوان مقاله: تأثیر دیکلسیم فسفات دیهیدرات(براشیت) بر تخری بپذیری بیوسرامیک کلسی مفسفاتی متخلخل در محلول شبیه سازی شده با محیط بدن (SBF)
شناسه ملی مقاله: SCMEMI08_020
منتشر شده در هشتمین همایش علمی دانشجویی مهندسی مواد و متالورژی ایران در سال 1387
مشخصات نویسندگان مقاله:

داود بی زری - دانشجوی مقطع دکترای بیومتریال ، دانشکده مهندسی پزشکی ، دانشگاه صنعتی امیرکبیر
فتح ا… مضطرزاده - عضو هیات علمی، دانشکده مهندسی پزشکی ، دانشگاه صنعتی امیرکبیر
سید محمود ربیعی - دانشجوی مقطع دکترای بیومتریال ، دانشکده مهندسی پزشکی ، دانشگاه صنعتی امیرکبیر
نسیم نوسودی - دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد بیومتریال ، دانشکده مهندسی پزشکی ، دانشگاه صنعتی امیرکبیر

خلاصه مقاله:
بیوسرامیکهای کلسیم فسفاتی به دلیل دارا بودن خواص زیست سازگاری عالی و شباهت ترکیب شیمیایی با استخوان طبیعی، توجه بسیاری را به خود جلب نموده اند. هیدروکسی آپاتیت و تریکلسیم فسفات در جراحیهای ارتوپدی هم به عنوان داربستهای حمایت کننده موقت و هم به صورت خمیرهای ویژه جهت پر کردن عیوب استخوانی مورد استفاده قرار میگیرند. در سالهای اخیر بیشترین تحقیقات در زمینه گرافتهای استخوانی تخریب پذیر بر روی بیوسرامیکهای هیدروکسی آپاتیت/تریکلسیم فسفات انجام گرفته است. توسعه سایر ترکیبات کلسیم فسفاتی تخری بپذیر جهت کاربرد به عنوان گرافت استخوانی، میتواند فرایند جذب بیومتریال در بدن و جایگزینی استخوان طبیعی با آن را بهبود بخشد. در این مقاله تخریب پذیری بیوسرامیک کلسیم فسفاتی دوفازی هیدروکسی آپاتیت و دی کلسیم فسفاتدی هیدرات(براشیت)، در نسبتهای مختلف، مورد بررسی قرار گرفته است. اساس کار با هدف بدست آوردن نسبت بهینه بین فاز نسبتًا پایدار، یعنی هیدروکسی آپاتیت و فاز تخریب پذیر، یعنی براشیت انجام گرفته است. در این پژوهش قطعات متخلخل کلسیم فسفاتی دوفازی از روش اسفنج پلیمری در پنج نسبت تهیه شده اند: (1) %100 هیدروکسی آپاتیت به عنوان نمونه شاهد ( 2) ترکیب شامل هیدروکسی آپاتیت و 10 % براشیت ( 3) ترکیب شامل هیدروکسی آپاتیت و 20 % براشیت ( 4) ترکیب شامل هیدروکسی آپاتیت و 30 % براشیت ( 5) ترکیب شامل هیدروکسی- آپاتیت و 40 % براشیت. قطعات بدست آمده سپس در دمای 1200 درجه سانتیگراد سینتر گردیدند و آنالیز فازی پراش پرتو ایکس بر روی آنها انجام گرفته است. پس از آن جهت انجام مطالعات تخریپ پذیری بلند مدت، در بازه های زمانی 0 ، 4، 8، 12 و 20 هفته، نمونه ها در محیط شبیه سازی شده با بدن قرار داده شده اند. ارزیابیهای مختلف مانند تغییر وزن، بررسی تخلخل و دانسیته، بررسی ریز ساختار سطح، و اندازه گیری استحکام فشاری نیز در این فواصل زمانی بر روی نمونه های تهیه شده انجام گرفته است.

کلمات کلیدی:
براشیت، هیدروکسیآپاتیت، تخریبپذیری، روش اسفنج پلیمری، محیط شبی ه سازی شده با بدن (SBF)

صفحه اختصاصی مقاله و دریافت فایل کامل: https://civilica.com/doc/56062/